Mostrando entradas con la etiqueta polab15. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta polab15. Mostrar todas las entradas

jueves, 1 de octubre de 2015

COMUNICÁNDONOS SIN HABLAR (TIPOS DE COMUNICACIÓN)


Desde ORIENTATE nos disponemos una vez más a adentrarnos en un tema, ver más allá de un título o un apartado . Decidimos esta vez poner la lupa sobre el Módulo II y más concretamente en el apasionante mundo de la COMUNICACIÓN NO VERBAL que todos nuestros seguidores podrán ver en el tema 7 de los contenidos del curso o recordando el magnífico relatorio sobre "Competencias Comunicativas para el empleo" de FERNANDO AGUILAR-GALINDO ÁVILA.

La comunicación es el proceso mediante el cual el emisor y el receptor establecen una conexión en un momento y espacios determinados para transmitir, intercambiar o compartir ideas, información o significados que son comprensibles para todos

Para que el mensaje llegue al receptor, hace falta que se dé el proceso de CODIFICACIÓN, por el cual el emisor convierte sus ideas en signos físicos que puedan ser recibidos por el receptor, el cual pondrá en marcha el proceso de DESCODIFICACIÓN, por el que transforma el código simbólico enviado por el emisor en ideas.



Un mensaje ha de ser: Claro, preciso, objetivo y veraz, oportuno e interesante.

Os aconsejamos ver el magnifico Storify que elaboró el equipo de dinamización de la sesión presencial sobre COMPETENCIAS COMUNICATIVAS.  

Entre otras cosas ese día aprendimos que LA COMUNICACIÓN puede CLASIFICARSE en:

- Comunicación verbal, referida a las palabras que utilizamos y a nuestros tonos de voz.

- Comunicación no verbal, que hace referencia a un gran número de canales: contacto visual, gestos faciales, movimiento de brazos y manos o postura y la distancia corporal.

Para comunicarse eficazmente, el mensaje verbal y no verbal deben coincidir entre sí.

LA COMUNICACIÓN NO VERBAL ES LA COMUNICACIÓN PERCIBIDA A TRAVÉS DE LOS SENTIDOS DE LA VISTA, TACTO Y OLFATO, E INCLUYE TODO TIPO DE CONDUCTA HUMANA.

                       
   
De forma consciente o  inconsciente se puede interpretar como la portadora de información. Es apoyo fundamental de la comunicación verbal. Los mensajes no verbales expresan sentimientos, emociones, relaciones y valores.

LA COMUNICACIÓN NO VERBAL TIENE HASTA UN 93% MÁS DE INJERENCIA QUE LA COMUNICACIÓN VERBAL.

La comunicación NO verbal  la podemos clasificar en:

- Kinésica o aquella que se basa en el moviemiento de  las diferentes partes del cuerpo (gestos, expresiones...). Las expresiones corporales son los comportamientos no verbales más faciles de observar. Nuestros gestos se convierten en los marcadores de nuestro propio lenguaje indicando nuestro nivel de educación, cansancio, estado de ánimo...

Dentro de los gestos podemos distinguir:

Los emblemas que usamos de manera consciente (hacer la V con los dedos como símbolo de victoria).

Los adaptadores para satisfacer necesidades y dominar emociones (rascarse, doblar papeles...).

La postura corporal que indica amistad, indiferencia, animadversión...

La sonrisa y la risa que pueden denotar alegría, verguenza, sentido del rídiculo

Las muestras de afecto tanto con el rostro como con la postura del cuerpo.

La apariencia física, la orientación espacial... son algunos de los  gestos kinesianos.

- Próxemica que incluye el uso que se le da al espacio físico del emisor y su percepción del entorno. Complementan a este lenguaje el ritmo, la actitud, comportamiento espacial, la orientación así como el silencio.
Os dejamos unas recomendaciones en una entrevista de trabajo  que pueden complementar perfectamente a las ya dadas en la clase presencial a la que acudimos sobre esta materia  . TENEDLAS MUY EN CUENTA:



 
10 puntos clave de tu comunicación no verbal from Universidad Tecnológica de México 

Entre las varias concepciones de comunicación hay dos contrastes; aquella que considera la comunicación como transmisora de información y otra que la define como producción de significación. Como transmisora de información, el emisor codifica un mensaje y otro descodifica. Mientras que la producción de significación el receptor de la mensaje tiene en cuenta además del lenguaje verbal, la mirada, los gestos… se produce un FEEDBACK.

PASOS DE LA COMUNICACIÓN
  1.      Elaborar la idea y el pensamiento que se quiere comunicar
  2.     Traducir esa idea a palabras
  3.     Transmitir ese mensaje  a través de una reunión, una demostración…
  4.    Recibir el mensaje, traducir y comprender el mensaje
  5.   Utilizar el mensaje

BARRERAS DE LA COMUNICACIÓN
  1.      .      Perturbaciones e interferencias
  2.              Falta de empatía
  3.              Inexistencia de Feedback
  4.              Estereotipos o prejuicios
  5.              Efecto halo
  6.             No escuchar
            En este tema se nos presenta una herramienta llamada la VENTANA DE JOHARI



     Una vez más siguiendo las pautas de lo aprendido en la sesión del 4 de septiembre, nos gustaría repasar los pasos para fijar un buen proceso de comunicación antes de dar por finalizada esta entrada:

1.     PLANIFICAR: definir el propósito de la comunicación, conocer el perfil de las personas interlocutoras, determinar el canal y los instrumentos más adecuados y construcción del mensaje.

2.     HACER: predisponer favorablemente, captar la atención, ilustrar los punto clave, centrarse en lo fundamental, ayudar a reflexionar, adaptación del mensaje y preparar un cierre.

3.     CONTROLAR: mantener la atención, preguntar y solicitar feedback, comprobar que el mensaje está llegando correctamente y estar preparado para la improvisación.

4.     CORREGIR: evaluar los resultados y medir el impacto generado, identificar las claves del éxito y las áreas de mejora, establecer acciones correctoras para próximas ocasiones.

Para finalizar y que os echéis unas risas, os dejamos con el "genial comunicador no verbal" Mr. Bean.


                         



 Esperamos os haya gustado nuestra reflexión y

lunes, 27 de julio de 2015

REFLEXIÓN SOBRE O MARCO CONCEPTUAL DO CURSO DE POSGRAO DE ESPECIALIZACIÓN EN ORIENTACIÓN LABORAL

A orientación laboral ten a súa razón de ser na necesidade das persoas de atopar unha ocupación laboral axeitada e nese contexto o desemprego é o gran obstáculo. A economía explica as razóns da existencia de desemprego e a política económica trata de dar solucións ao mesmo. Ambos aspectos conforman o marco de referencia da orientación laboral.

A ECONOMÍA, RAZÓNS DO DESEMPREGO


Na súa intervención o profesor Fernando Agulló analiza cales son as dúas correntes económicas básicas que explican a existencia de desemprego. Os clásicos consideran que se produce pola existencia dun desequilibrio entre a oferta e a demanda de man de obra e que mediante unha redución nos salarios se restablecería o equilibrio. Estes días se filtraba na prensa unha suposta conversa entre Angela Merkel e Christine Lagarde sobre a necesidade de baixar o salario en España a 250 €, esta sería unha medida derivada desta visión económica.
Por outro lado están os Keynesianos que consideran que a clave está na demanda de man de obra e non na oferta. É dicir, para que haxa contratacións debe haber demanda de bens e servizos e para iso debe haber capacidade de compra nos individuos.  Pero a cousa non é tan sinxela, porque logo están os ciclos económicos e tamén as orientacións produtivas nas que cada sociedade se especializa. E así podemos falar de distintos tipos de desemprego: friccional (persoas traballadoras que están nun proceso de cambio de emprego), estrututal (persoas traballadoras con cualificacións escasamente demandadas), cíclico (persoas traballadoras desempregadas pola recesión económica) e estacional (persoas  que non require o mercado nunha época do ano).

ACCIÓNS DE POLÍTICA ECONÓMICA PARA O DESEMPREGO
Sendo o desemprego unha situación non desexada, as distintas institucións tratan de paliar esta situación a través de programas e medidas de política económica. Europa, España e Galicia artellan de forma coordinada e en niveis de concreción diferentes accións para a mellora da empregabilidade.
A nivel Europeo, a Estratexia Europea 2020 é o marco que permite aos países compartir información, debater e coordinar as políticas de emprego a través do chamado “método aberto de coordinación”. Cada ano, os gobernos dos países membros a través do Comité de Emprego elaboran un paquete de medidas de emprego.
A Estratexia Europea 2020 ten por obxecto un crecemento baseado na innovación, na sustentabilidade e na cohesión social e territorial. Estre os  obxectivos que fixa a Estratexia Europa  2020 está que o 75% da poboación entre 20 e 64 anos debería estar empregada.
O marco da política de emprego en España é Estratexia de Activación para o Emprego 2014-2016 que constitúe o marco plurianual para a coordinación e execución das políticas de activación para o emprego. A estratexia concretase nos Plans Anuais de Política de emprego que conteñen os servizos (accións) e os programas (medidas) de políticas activas de emprego que se van a levar a cabo desde o Servizo Público de Emprego (SEPE).

O Sistema Nacional de Emprego está formado polo Servizo  Público de Emprego Estatal  que se ocupa da lexislación en materia laboral e das políticas pasivas de emprego (prestacións  e subsidios) e o Servizo Público de Emprego de Galicia que ten as competencias transferidas en materia de desenvolvemento e execución das políticas activas de emprego desde o ano 1997.

A estrutura orgánica do Servizo Público de Emprego de Galicia está articulada en torno a dúas Direccións Xerais, a de Traballo e Economía Social e a de Emprego e Formación. O elemento organizativo básico do SPEG son as 53 oficinas de emprego territoriais que son a porta de acceso dos demandantes de emprego  á rede de servizos para a mellora da empregabilidade e o acceso ao mercado laboral.
Foi Teresa Bernal Cortegoso, Xefa do Servizo de Orientación Laboral da Xunta de Galicia a que abordou  no curso como era o funcionamento do SEPE e fixo tamén unha descrición dos tres elementos básicos á hora de ter en conta nun proceso de orientación laboral: a dispoñibilidade, a empregabilidade e a ocupabilidade.

·         A ocupabilidade ten que ver coa situación do mercado laboral, coa cointura económica e coa  orientación produtiva do pais.

·         A dispoñibilidade ten que ver con estar disposto a traballar nas condicións que oferta o mercado.

·         A empregabilidade ten que ver coas ocupacións que demanda o mercado, con ter os coñecementos necesarios para traballar.

A FORMACIÓN PARA A MELLORA DA EMPREGABILIDADE
O elemento básico á hora de mellorar a empregabilidade é a formación. As ponencias do curso impartidas por Elena González de la Cámara Cayuela e Ana Ferreiroa Dobarro abordaron como está configurada formación profesional en España.
Elena González explicou polo miúdo cal é a estrutura da formación profesional en España. Estudiadas as necesidades do mercado de traballo elaborase un Catálogo Nacional de Cualificacións Profesionais que se toma como referencia para elaborar un Catálogo modular de Formación Profesional que da lugar a 26 familias profesionais nas que se integran os títulos de Formación Profesional da Administración Educativa e tamén aos Certificados de Profesionalidade da autoridade laboral.

Este sistema constrúese en base a un concepto clave, o de competencia. A competencia é o conxunto de capacidades, habilidades e actitudes necesarias para dar resposta con éxito ás esixencias que os diferentes contextos da vida cotiá, entre eles o profesional nos demandan. A Unidade de competencia é o agregado mínimo de competencias profesionais, susceptible de recoñecemento e acreditación parcial e os criterios de realización expresan o nivel aceptable da realización profesional que satisface os obxectivos das organizacións productivas e constitúen unha guía para a avaliación da competencia profesional.

A cualificación profesional é un estándar oficial que contén as competencias requiridas para levar a cabo actividades no contexto dunha profesión, existen cinco niveis de cualificación profesional. Ana Ferreiroa Dobarro, do Instituto  Galego das Cualificacións abordou na súa exposición as tres formas de adquirir unha cualificación profesional:

·         no sistema educativo mediante os títulos de formación profesional

·         coa formación para o emprego mediante os certificados de profesionalidade

·         a través do recoñecemento da experiencia laboral


Os CERTIFICADOS DE PROFESIONALIDADE, ao igual que os títulos de formación profesional da autoridade educativa están baseados no Catalogo Nacional das Cualificacións Profesionais, estruturanse en módulos formativos que poden dividirse en unidades formativas.

A competencia para expedir os Certificados de Profesionalidade é do Instituto Galego das Cualificacións e só os centros acreditados pola Dirección Xeral de Emprego e Formación da Consellería de Traballo poderán impartir formación que de acceso directo a un certificado de profesionalidade, no caso da teleformación a acreditación dos centros a realiza o SEPE.

No caso de realizar formación en centros non acreditados, haberá que presentarse ás PROBAS DE RECOÑECEMENTO DA EXPERIENCIA PROFESIONAL e superalas para poder obter un certificado de profesionalidade. As probas para o recoñecemento da experiencia profesional teñen por obxecto recoñecer de forma oficial competencias profesionais adquiridas a través da experiencia profesional ou por vías non formais de formación.
A FORMACIÓN PROFESIONAL NO SISTEMA EDUCATIVO está estruturada en ciclos formativos baseados no Catálogo Nacional de Cualificacións Profesionais, existen ciclos formativos de grao superior, de grao medio e formación profesional básica.

 
Existe correspondencia entre os títulos de formación profesional e os certificados de profesionalidade. Os títulos de formación profesional están formados por unidades de competencia que teñen a súa equivalencia nos módulos formativos dos certificados de profesionalidade.

EUROPA, MÁIS RECURSOS PARA O EMPREGO

A libre circulación de traballadores é un principio constitutivo da UE. Cristina Couto de Europe Direct de A Coruña fixo unha exposición moi detallada das diversas ferramentas que a Unión Europea ofrece con información de todo tipo para facilitar a mobilidade no territorio europeo: estancias en institucións europeas, voluntariado, vacantes para investigadores…etc.  Quizais o recurso máis coñecido é a Rede Eures. A Rede Europea de Servizos de Emprego (EURES) é unha rede de cooperación entre a Comisión Europea e os Servizos Públicos de Emprego dos estados membros para facilitar a mobilidade profesional. Proporciona información e asesoramento  sobre contratación a  empresarios e traballadores.

Outro dos pilares da UE son os recursos económicos que destina para financiar políticas de emprego. Un dos máis coñecidos é o Fondo Social Europeo, un fondo estrutural que ten como misión aumentar as oportunidades de emprego, promover a educación e a aprendizaxe permanente, mellorar a inclusión social, axudar a combater a pobreza e mellorar a capacidade das administración públicas para dar mellor servizo aos cidadáns e solicitantes de emprego. Hai outros como son o Fondo Europeo de Adaptación á Globalización (FEAG) que son axudas individuais puntuais e de duración limitada aos traballadores que perderon o seu emprego a consecuencia da globalización ou  o Programa Europeo para o Emprego e a Innovación Social (EASI) que promove un alto nivel de calidade e de emprego sostible, garantir unha protección social adecuada, loitar contra a exclusión social e a pobreza e mellorar as condicións de traballo.
A INICIATIVA EMPRENDEDORA
A iniciativa emprendedora responde a detectar unha oportunidade e moitas veces se convirte na solución ante a a falta de emprego por conta allea. Fernando Agulló desgranaba na súa intervención as características da España emprendora e abordaba cales son os elementos esenciais para a creación de empresas: a idea, motivación e un plan.
Como método para validar a idea empresarial propón o método CANVAS de Alexander Osterwalder que consiste en plasmar gráficamente nunha única folla dividida en nove partes como será o proceso en que se creará valor e cales serán os recursos necesarios para tal fin.

domingo, 19 de julio de 2015

Nube de intereses de María José Armesto Fernández



Como a de Chema Madoz, a miña nube ten tamén forma de árbore. Unha árbore que non ten tanto poso existencial como a árbore da vida do paraíso bíblico pero que tamén ten o seu simbolismo. 




A miña nube de intereses ten, como as árbores, raíces no territorio. Todo proceso de orientación  debe ter moi presente iso que chaman a “ocupabilidade” e que ten que ver co tecido socioeconómico existente e tamén coas oportunidades que todo territorio ten por desenvolver.  

 A árbore medra cara o ceo buscando a luz, reflicte ben o que ten un proceso de orientación laboral de evolución e crecemento persoal. A árbore tamén como exemplo de capacidade de adaptación para afrontar os cambios, perdendo as follas no outono ou abaneándose co vento. A resiliencia como actitude intelixente para afrontar o desemprego, que é un proceso excluínte no económico, pero tamén no social e mesmo provoca un exilio do autoconcepto positivo da persoa. Afrontar a “dispoñibilidade” no proceso de orientación ten tamén moito que ver con isto.

A resiliencia en canción, Felicidade de Mario Jeneci

O proceso de orientación ten tamén moito de simbiose no sentido de tecer unha rede de recursos para abordar a mellora da “empregabilidade”. E de novo a árbore como exemplo de alianzas diversas co entorno, networking.

Esta nube-árbore ten moitos verbos dentro. Parafraseando ao mítico Sr. Chinarro, son “unha chamada á acción” porque, ¿acaso es unha árbore? Móvete.










viernes, 17 de julio de 2015

Nube de intereses de Adolfo Pena Prieto

Estas son mis principales áreas de interés:



Mi nube de intereses: “Un mundo de personas, un mundo de RR.HH.”.


Con ella, quería retratar la idea de que ante todo, el mundo está compuesto por personas, todas ellas con sus virtudes y sus defectos, pero al fin y al cabo “personas”.

Más si cabe, en el mundo de los RRHH. en dónde tiene su punto álgido.

Accede a mi perfil en Twitter